Pagkatapos ng Banal na Misa noong Linggo, pumunta ako sa Kapilya upang manalangin sa harap ng estatwa ng Mahal na Ina at ng Batang Hesus.
Habang pinararangalan ko ang Mahal na Ina at pinupuri ang ating Panginoong Hesus, sinabi ko, “Mahal na Ina, napakaganda ng Iyong mga bulaklak. Mga bulaklak mula sa langit sa Iyong paligid.”
Sinabi Niya, “Nagpapasalamat Ako sa Aking mga anak sa paggawa ng lahat ng iyan, ngunit lubos na nalulungkot ang Aking puso.”
Sabi ko, “O, Mahal na Ina, tila hindi Kayo masyadong masaya.”
Sinabi Niya, “Paano naman Ako magiging masaya kung ang Aking Anak ay labis na itinatakwil at inaabuso sa mundo?”
Sabi ko, “Ngunit marami namang mga anak ang nagmamahal sa Inyo at sa Iyong Anak.”
“Ang ilan — mahal nila Kami, ngunit karamihan sa kanila ay hindi Kami mahal. Hindi sila naniniwala sa Amin, at itinatakwil Nila Kami. Labis nilang nasasaktan ang Aking Anak,” aniya.
Tunay siyang nagmukhang malungkot.
Habang nakatayo ako roon, may isang lalaking lumapit at hinawakan ang Kanyang estatwa, inilapag ang kanyang kamay sa Mahal na Ina upang manalangin sa Kanya.
Sinabi Niya, “Tingnan mo, Valentina, gusto niyang tulungan ko siya, ngunit nag-iwan siya ng bakas ng dumi sa Akin. Iyan ay dahil hindi niya kinukumpisal ang kanyang mga kasalanan. Kailangan mong sabihan ang mga tao na ikumpisal ang kanilang mga kasalanan. Iyan ang pinakamahirap na bagay para sa isang tao — ang mangumpisal, ang magbagong-loob. Mahal nila Ako, pumupunta sila sa simbahan, ngunit ayaw nilang mangumpisal. Kinakapitán nila ang anumang hinanakit na nasa loob nila, o anuman ang problema sa kanilang kaluluwa — kailangan nilang ikumpisal iyon.”
“Kailangang sabihan ng mga tao na huwag hawakan ang Aking estatwa. Wala nang sinuman sa simbahan ang nagsasalita tungkol dito o nagtuturo sa mga tao tungkol dito.”
Sabi ko, “Paumanhin po, Mahal na Ina. Sasabihin ko sana sa kanya, ngunit mabilis siyang umalis. Kaya ngayon ay gagawa ako ng reparasyon para sa mga tao.”
Nakakita ako ng isang maduming mantsa sa damit ng Mahal na Ina kung saan nakapatong ang kamay ng lalaki. Ito ang mantsa ng kasalanan na iniwan niya. Hindi Niya gusto na hinahawakan ang Kanyang mga estatwa sa anumang oras. Kapag ang mga tao ay hindi nangungumpisal, nag-iiwan sila ng dumi dahil may dala silang kasalanan sa loob nila. Nanatili ang marka sa Kanyang Maganda at Imakuladong Larawan. Labis Siyang nabahala.
Pinagmulan: ➥ valentina-sydneyseer.com.au