Αυτού το πρωί, ο Άγγελος ήρθε και με πήρε στην Πυρλό.
Καθώς ο Άγγελος και εγώ περπατούσαμε στην Πυρλό και προσπεράσαμε κάποιες κυρίες, παρατήρησα ότι κοιτούσαν επίμονα το πόδι μου, ψιθυρίζοντας μεταξύ τους: «Κοίτα, αυτή είναι η κυρία με το λαμπερό πόδι».
«Όχι. Είναι περισσότερο ασημένια λάμψη», είπε μια άλλη.
Άλλες διαφωνούσαν, λέγοντας: «Όχι, νομίζω ότι είναι χρυσή λάμψη».
Ο άγγελος τις κοίταξε και μετά εμένα, γελάζοντας σιγά-σιγά.
Μετά το άκουσα τα σχόλιά τους, είπα: «Φαίνεται περισσότερο σαν ξύλινο πόδι!»
Οι κυρίες δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν και συνέχιζαν να επαναλαμβάνουν: «Ναι, ναι, αυτή είναι η κυρία με το χρυσό πόδι».
«Όχι, μοιάζει περισσότερο με λαμπερό πόδι, αλλά ασημένια λάμψη».
«Όχι, εγώ βλέπω χρυσό».
Συνεχίζαν να επαναλαμβάνουν αυτά τα τρία διαφορετικά πράγματα.
Οι κυρίες δεν καταλάβαιναν ότι ο πόνος που υποφέρω στο πόδι μου τους βοηθά να φτάσουν στον Ουρανό.